Monkie magazine: daily

Μήπως είμαστε όλοι για τον πύργο;

1. Όταν φύγαμε απ' το κέντρο εκπαίδευσης με προορισμό τον Πύργο, για να πάρουμε την ειδικότητα, ήταν αρχές καλοκαιριού. Είμασταν μεγάλη σειρά κι έτσι ξέραμε ότι θα βγαίνουμε συχνά. Κάποιοι, έφεραν και το αυτοκίνητό τους, αφού οι παραλίες της περιοχής έδιναν άλλο νόημα στην έξοδο. Παρ' όλ' αυτά, απ' την εβδομάδα προσαρμογής ακόμη, μάθαμε πολύ καλά ότι η έξοδος είναι για τον Πύργο. Ο Ανστης που εκτελούσε χρέη Λγου βγήκε έξω απ' το γραφείο του για την πρώτη, μαζική, αναφορά εξοδούχων και δεν άφησε περιθώρια παρανόησης: «Η έξοδος είναι για τον Πύργο» είπε «και δε θέλω να μάθω ότι φεύγετε μακριά και τριγυρίζετε στις παραλίες.» Έκλεισε με τις οδηγίες ευπρεπούς συμπεριφοράς, την ώρα της επιστροφής και την καθιερωμένη ευχή για «Καλή έξοδο». Πνίξαμε όλοι μαζί ένα «Φχστούμε» κι αφού χαζέψαμε την βαρετή κεντρική πλατεία φύγαμε όπως μπορούσαμε για τα κοντινά μπιτς-μπαρ.

Monkie #15 out now!

Το νέο μας τεύχος είναι επιτέλους έτοιμο. Δεν περιέχει συνταρακτικές αλλαγές, αλλά παραμένει στο επίπεδο των προηγούμενων με την προσθήκη τριών νέων συνεργάτιδων, της Ελπινίκης Μικρού, της Αγιάτης Μπενάρδου και της Ελένης Μπασαγιάννη. Κατεβάστε το σε μορφή .PDF ή διαβάστε το online κάνοντας κλικ επάνω στο εξώφυλλο.

Ακούστε το πρόσφατο Monkie Redio (27/11/2010): Οι πειρατές των τηλεφώνων

Το περασμένο Σάββατο (27 Νοέμβρη 2010) βρεθήκαμε στο στούντιο του Radiobubble και, με την αναπάντεχη απουσία του Γιώργου Παπαθωμά να βαραίνει την ατμόσφαιρα μιλήσαμε για τις απαρχές του hacking και την ιστορία της τηλεφωνικής πειρατείας (phreaking): από τότε που ένα τυφλό αγόρι με τέλειο ακουστικό αυτί έμαθε πως να κάνει δωρεάν τηλεφωνήματα σφυρίζοντας μέχρι πρόσφατα, όταν ένα άλλο τυφλό αγόρι έμαθε πώς να στέλνει τις ειδικές δυνάμεις έξω απ' το σπίτι όποιου του την έσπαγε... Αφορμή ήταν το σχετικό άρθρο του David Kushner για το Rolling Stone.

Ακούστε στο Μonkie Redio του Νοέμβρη...

Αυτό το Σάββατο, 27/11, απ' τις 17.00 ως τις 18.00, το ανανεωμένο Monkie Redio επιστρέφει στο στούντιο-καφέ του Radiobubble με θέμα την ιστορία της τηλεφωνικής πειρατείας, απ' τον τυφλό whistler Joe Engressia στον τυφλό swatter Matt Weigman.

Monkie @ Tiff 2010: Guess Who's Back...

Αυτές τις ημέρες, ανοίξαμε το blog μας για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Καλεσμένος του Λουκά Τσουκνίδα, θα είναι όπως και σε παλιότερο Φεστιβάλ, ο πιο σινεφίλ δικτάτορας όλων των εποχών, ο Μεγάλος Αγαπητός Ηγέτης Kim Jong-il. Μαζί θα σχολιάζουν και θα συζητούν όσα βλέπουν και ακούν πριν και κατά τη διάρκεια του σινεφιλικού δεκαημέρου της Ερωτικής. Καλή διασκέδαση!

Οι φωτογραφίες της Χρύσας Τσοβίλη στην M55

Στα πλαίσια του Athens Photo festival 2010 ο χώρος τέχνης Μ55 projects παρουσιάζει την έκθεση φωτογραφίας της Χρύσας Τσοβίλη με τίτλο, Τοπία μέσα στο Χρόνο. Η έκθεση αποτελεί μέρος της δραστηριότητας του χώρου τέχνης Μ55 για προώθηση του έργου νέων φωτογράφων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πρόκειται για μια συλλογή εικόνων από τοπία που η φωτογράφος εμπνεύστηκε από το κίνημα του ρομαντισμού.

The Lies of Bernard-Henri Lévy (Article): Ένας αμερικάνος γκρινιάζει...

Μιας και τη Δευτέρα που μας έρχεται, όχι μόνο θα ξέρουμε ποιος είναι ο δήμαρχός μας για 4 χρόνια, αλλά θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε από κοντά, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, τον απόλυτο μιντιακό διανοούμενο Bernard-Henri Levy, ας θυμηθούμε την άποψη ενός αμερικάνου για το American Vertigo, τα απομνημονεύματα ενός προνομιούχου ευρωπαίου τουρίστα απ' το ταξίδι του στις ΗΠΑ...

Για τις δημοτικές (και καλά) εκλογές

Ομολογώ ότι οι δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές είχαν πάψει να μ' ενδιαφέρουν εδώ και πολλά χρόνια, για τον απλούστατο λόγο ότι ζούσα σε άλλο μέρος και ψήφιζα σε άλλο μέρος. Έτσι, όσες φορές εμφανίστηκα στο δεύτερο μέρος, ήταν για να στηρίξω κάποιον γνωστό μου ή για τη συνήθη βόλτα στα πάτρια εδάφη. Παρ' όλ' αυτά, δεν διανοήθηκα ποτέ μου ότι οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης χρησιμεύουν σε οτιδήποτε άλλο, πέρα απ' αυτό που λέει τ' όνομά τους. Την εκλογή της διοίκησης που θα αναλάβει να διαχειριστεί τα προβλήματα του τόπου σου για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Νιώθει κανένας άλλος πολύ μόνος αυτόν τον καιρό;

Loose Balls (Book): Παλιά ήταν καλά...

Ναι, μιλώ για μπάσκετ την ώρα που η αθλιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος απλώς γιγαντώνεται και σημειώνω ότι η αφραγκία και η κατάντια δεν είναι πάντα λόγοι για να μιζεριάζει κανείς. Στη χώρα των ευκαιριών υπήρξε κάποτε ένα πρωτάθλημα, άθλιο και άφραγκο, όπου οι ομάδες ήταν μαγαζιά και για να φέρουν κόσμο στο κατώφλι τους έπρεπε να ντύνουν τους παίκτες τους κάπως έτσι...

Ακούστε το πρόσφατο Monkie Radio (30/10/2010): Εγκλήματα τιμής

Το Σάββατο που μας πέρασε βρεθήκαμε στο στούντιο του Radiobubble για το πρώτο μας ανανεωμένο Monkie Radio, την εκπομπή που διατηρούμε εδώ και αρκετό καιρό στο διαδικτυακό ραδιόφωνο. Η διαφορά με τις προηγούμενες έχει να κάνει με την προετοιμασία του θέματος και τη διαχείρηση της συζήτησης και της μουσικής. Αποφασίσαμε να πάμε σε ένα πιο δημοσιογραφικό μοντέλο, όπου η ομιλία δεν επικαλύπτει τη μουσική και οι επιλογές των τραγουδιών συνοδεύουν σε επίπεδο ατμόσφαιρας, αλλά και στιχουργικής το ίδιο το θέμα το οποίο συζητούμε.

The Very Closed Circle (Comics): Καθαρή, ανόθευτη, συμπαγής...

Τέσσερις δημιουργοί κόμικς (ναι, ανάμεσά τους κι ο Τάσος ο Ζαφειριάδης) έφτιαξαν ένα blog όπου δημοσιεύουν στριπάκια σαν κι αυτό...

Monkie website γενικό update

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παραστήρησαν, αλλά τον τελευταίο καιρό (απ' το καλοκαίρι κιόλας) κάνουμε διάφορες αλλαγές στο site του περιοδικού. Πρώτα-πρώτα καταλήξαμε στο σημερινό ασπρόμαυρο παρουσιαστικό, όπου το κεντρικό τμήμα καταλαμβάνεται απ' το νέο τεύχος (flash-viewer), τα προηγούμενα τεύχη με τα εξώφυλλά τους και τα πιο πρόσφατα post στα 2 σταθερά blog του αρχισυντάκτη. Έτσι προβάλλεται το περιοδικό που για εμάς αποτελεί προτεραιότητα έναντι του site.

The Press Project Weekly Report: Το περιοδικό που γεννιέται απ' το site

Είχα καιρό να μπω στο Press Project, το εξαιρετικό ελληνικό ειδησεογραφικό site με τον σχεδιασμό και τη λειτουργικότητα που κάνει τα υπόλοιπα να μοιάζουν παμπάλαια και ανεπίκαιρα. Πάνω στη λογική του Twitter, ένα θέμα με το οποίο καταπιάνεται το site, εμπλουτίζεται διαρκώς με αρθρογραφία, φωτογραφίες, βίντεο ή και ήχο με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί κανείς να το παρακολουθεί εύκολα, χωρίς να φύγει καθόλου απ' τη σελίδα του θέματος.

Ανανεωμένο Monkie Radio στο Radiobubble το ερχόμενο Σάββατο

Το ερχόμενο Σάββατο (30/10), απ' τις 17.00 ως τις 18.00, θα κάνουμε τη δεύτερη εκπομπή μας στο Radiobubble για τη φετινή σεζόν. Μόνο που, ουσιαστικά, θα είναι η πρώτη. Κι αυτό, γιατί αποφασίσαμε να κάνουμε μια εκπομπή λόγου με πιο σφιχτή δομή και λιγότερη μουσική, η οποία θα σχετίζεται με το θέμα ή την αφήγηση που θα διατρέχει το 60λεπτο.

Για τα τρένα και τις ειδικές ανάγκες

Είναι Δευτέρα. Είμαι πάνω σ' ένα συρμό του ΟΣΕ που σε κάθε ταξίδι μου μ' αυτόν έχει και λιγότερες τουαλέτες που λειτουργούν. Σ' αυτό το ταξίδι δε λειτουργεί πια καμία πλην εκείνης που προορίζεται για άτομα με ειδικές ανάγκες και βρίσκεται στην Α' θέση, πίσω απ' το βαγόνι του μηχανοδηγού. Έτσι, για πρώτη φορά στη ζωή μου, πατώ το φωτεινό κουμπί και, καθώς η αυτόματη πόρτα που θυμίζει ασανσέρ ανοίγει ρομποτικά και αργά, βλέπω πλέον την επί-του-τρένου υγιεινή με άλλο μάτι. Πατώ το φωτεινό κουμπί που υποδηλώνει κλείδωμα και απολαμβάνω την τουαλέτα που είναι πιο ευρύχωρη από 'κείνη του σπιτιού μου ικανοποιώντας τη δική μου προσωρινή ειδική ανάγκη. Χάρη στην παρακμή του ΟΣΕ έχω πατήσει σ' ένα άβατο και το κατούρημα στο τρένο δε θα 'ναι ποτέ πια το ίδιο.

Ακόμη μία λίστα με τα καλύτερα άρθρα περιοδικών (ever)

Σ' ένα απ' τα διάφορα blog του, το Cool Tools, ο Kevin Kelly και οι αναγνώστες του έφτιαξαν μια μεγάλη λίστα από άρθρα περιοδικών που εκείνοι θεωρούν τα καλύτερα που έχουν διαβάσει ποτέ τους.

The Thick Of It (TV): Ο κέρβερος με το ένα, στενό και άσχημο κεφάλι

Ο Malcolm Tucker είναι εδώ για να βάλει μια τάξη στην Κυβέρνηση, να συμμαζεύει τους ανίκανους που βρέθηκαν σε καρέκλες, απλώς για να τις γεμίζουν. Βρίζει σε εξευτελιστικό βαθμό πολιτικούς, παρατρεχάμενους, πολιτικάντηδες και δημόσιους υπαλλήλους με τρόπους που μόνο αυτός μπορεί να σκαρώσει υπό τέτοια πίεση και τους χειρίζεται σα μαριονέτες στα πολιτικά παιχνίδια, στις σχέσεις με τα ΜΜΕ και στα άλλα μαγειρέματά του. Συγχρόνως, βέβαια, φροντίζει και τη δική του καρέκλα, αφού το επαγγελματικό του περιβάλλον είναι ιδιαίτερα ρευστό. Στο The Thick Of It του Armando Iannucci, οι προκαταλήψεις, οι φόβοι και οι υποψίες που έχουμε για τα ενδότερα του κόσμου της πολιτικής (και ειδικότερα της κυβερνητικής λειτουργίας) διογκώνονται σε ασύλληπτο βαθμό κι ο μόνος λόγος που δεν οδηγούν σε μια τεράστια έκρηξη είναι η βαλβίδα αποσυμπίεσης που λέγεται Malcolm Tucker.

Φεστιβάλ φωτορεπορτάζ απ' τη γκαλερί M55 Projects

Ο χώρος τέχνης Μ55 και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών παρουσιάζει, στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2010, ένα αφιέρωμα στο σύγχρονο φωτορεπορτάζ με τίτλο To Perpignan στην Αθήνα. Το Perpignan–Visa pour L’Image Festival είναι το μεγαλύτερο και πιο γνωστό Φεστιβάλ φωτορεπορτάζ στον κόσμο. Διεξάγεται στο Perpignan, της Νότιας Γαλλίας εδώ και 20 χρόνια, από τον Jean Francois Leroy, διοργανωτή και καλλιτεχνικό διευθυντή και έχει εκθεσιακό και εμπορικό χαρακτήρα. Το Φεστιβάλ περιλαμβάνει εκθέσεις και προβολές video, ενώ προσφέρει την ευκαιρία για συναντήσεις φωτογράφων με επαγγελματίες των ΜΜΕ από όλον τον κόσμο (δημοσιογράφους, αρχισυντάκτες, photo editors, πρακτορεία φωτογραφίας κλπ).

Σώστε τον Walter Benjamin απ' τους οπαδούς του (Article)

Δεν έχω διαβάσει ποτέ μου Walter Benjamin, παρ' ότι νομίζω ότι κάπου έχω ένα βιβλίο του, αλλά νιώθω σα να τον ξέρω προσωπικά μετά από τις τόσες φορές που έχω ακούσει κάποιον να τον επικαλείται. Είναι μάλλον από τα ονόματα που, αν αναφερθείς σ' αυτά την κατάλληλη στιγμή, δίνουν άμεσο κύρος σε ότι λες.

Για αυτούς που αλλού στηρίζουν κι αλλού ψηφίζουν

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ελληνικό φαινόμενο, ούτε αν έχει συζητηθεί ποτέ σοβαρά το ενδεχόμενο ν' αλλάξει, αλλά αυτή η παρωδία με τα εκλογικά δικαιώματα και τις δημοτικές εκλογές πρέπει κάποτε να τελειώνει. Βλέπω και ακούω εδώ και λίγους μήνες, ανθρώπους να καταφέρονται με θέρμη εναντίον των δύο δημάρχων που έχουν καταγράψει αυτή την υπέροχη, παρασιτική έως και καταστροφική πορεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (αν κι ο ερωτικός κερδίζει αέρα τον δεντροκόφτη) και να βάζουν όλη την προσπάθεια και την ενέργειά τους στο ν' αποτραπεί η επανεκλογή των ίδιων ή των διαδόχων τους.

Το SLAP! και η βία του κλισέ

Το SLAP! είναι η μία απ' τις δύο σειρές κόμικς του monkie κι αποτελεί μια ωμή, κατά κάποιο τρόπο, επίθεση στα κάθε είδους κλισέ που συχνά προβάλλονται ως υποκατάστατα ολόκληρων συζητήσεων κι ακυρώνουν οποιαδήποτε προσπάθεια σκέψης κι επιχειρηματολογίας, εκατέρωθεν. Η απάντηση συνήθως είναι μια προσποιητή κατάφαση, είτε με νεύμα είτε με κάποια δήθεν εμφατική, αλλά το ίδιο κενή από σημασία, λέξη όπως "Κανονικά...".

Eastbound and Down (TV): Ένας αληθινός ήρωας

Ο Kenny Powers είναι ένας αμερικάνος ήρωας. Δεν ξέρω αν είναι σπουδαιότερος απ' τον Ricky Bobby ή τον Ron Burgundy, αλλά σίγουρα είναι σπουδαίος μέσα απ' τη δική του οπτική για τον κόσμο. Ποια είναι αυτή; Το ωμό του ταλέντο θα έπρεπε να είναι αρκετό όχι μόνο για να έχει μια ευκαιρία να βρεθεί στην κορυφή, αλλά να την κατακτήσει κιόλας και να μείνει εκεί για πάντα. Ο Kenny Powers ακούει τις συμβουλές που ο ίδιος δίνει στους άλλους μέσα απ' το audio-book του και δεν μπορεί να καταλάβει τι πήγε λάθος και δεν τον λατρεύει όλη η Υφήλιος, δηλαδή η Αμερική. Μοιράζει κωλοδάχτυλα κι έχει μια απάντηση για όλα, αλλά δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την επιστροφή στο κωλοχώρι απ' όπου έφυγε θριαμβευτής. Η περιπέτειά του προς την αυτογνωσία και την επάνοδό του στο επαγγελματικό μπέιζμπολ, μόλις άρχισε...

Stack: Κάθε μήνα κι άλλο περιοδικό

Ένας απ' τους λόγους που βγάζουμε περιοδικό, είναι γιατί μας αρέσουν τα περιοδικά και διαβάζουμε ότι πέσει στα χέρια μας. Το ίντερνετ, βέβαια, έχει κάνει τη λίστα να εκτείνεται στο άπειρο και την επιλογή των περιοδικών που ταιριάζουν στον καθένα ιδιαίτερα χρονοβόρα. Γι' αυτό κάτι έξυπνοι τύποι σκαρφίστηκαν την υπηρεσία Stack: Magazines that matter, η οποία λειτουργεί ως εξής: Όποιος γραφτεί συνδρομητής παίρνει κάθε μήνα με το ταχυδρομείο ένα διαφορετικό περιοδικό μέσα από μια λίστα με εκλεκτά ανεξάρτητα έντυπα, προσεκτικά διαλεγμένα απ' τους ανθρώπους του Stack.

Popshot: Ποίηση και εικονογράφηση

Το Popshot (popshotpopshot.com) είναι ένα βρετανικό περιοδικό που αποτελείται από ποιήματα και εικονογραφήσεις. Απλό και αποτελεσματικό. Ο αρχισυντάκτης επιλέγει μερικά ποιήματα από τα πάρα πολλά που έρχονται στο mail του μετά από κάθε ανακοίνωση του κεντρικού θέματος που θα διατρέχει το επόμενο τεύχος κι ύστερα αναθέτει το καθένα απ' αυτά σε έναν εικονογράφο, ώστε να το ερμηνεύσει και να το συνοδεύσει οπτικά με το δικό του προσωπικό ύφος.

Για τον "φασισμό" της γενικολογίας

Η συνθηματολογία, η αοριστία και η γενίκευση δεν ανήκουν μόνο στη σφαίρα της κουβέντας καφενείου, αλλά, πολύ συχνά, απαντώνται στο λόγο καλλιτεχνών και διανοούμενων που παγιδεύονται στην εντύπωση ότι όλοι περιμένουν απ' αυτούς να έχουν εμπεριστατωμένη άποψη για τα πάντα. Φυσικά, είναι αδύνατο να έχεις εμπεριστατωμένη άποψη για τα πάντα, πόσο μάλλον να μπορείς να τη συμπυκνώσεις τόσο εύστοχα σε μία ή λίγες φράσεις, ώστε να προκαλεί τον ίδιο αντίκτυπο (ή και μεγαλύτερο) με μια καλά μελετημένη παρουσίασή της. Αν, όμως, οι από κάτω σε ρωτάν κι επιμένουν και σε πιέζουν, περιμένοντας από σένα μερικά ψήγματα αποκαλυπτικής διορατικότητας, τότε τι σκατά μπορείς να κάνεις;

Το monkie #14 έφτασε...

Το νέο μας τεύχος είναι επιτέλους έτοιμο. Δεν περιέχει συνταρακτικές αλλαγές, αλλά παραμένει στο επίπεδο των προηγούμενων με την προσθήκη ενός νέου δισέλιδου κι ενός νέου συνεργάτη. Κατεβάστε το σε μορφή .PDF ή διαβάστε το online κάνοντας κλικ επάνω στο εξώφυλλο.

Ένας παθητικός καπνιστής

Ο Νίκος ήταν, μέχρι σήμερα, ένας μανιώδης παθητικός καπνιστής. Όχι, δεν έτρωγε τον καπνό των άλλων στα μούτρα χωρίς τη θέλησή του ούτε καταπιεζόταν απ’ την αμφιλεγόμενη συνήθεια των συμπολιτών του. Απλώς, ως αυθεντικός τσιγγούνης, ο Νίκος προτιμούσε πάντα να καπνίζει απ’ τον καπνό των άλλων. Στις τουαλέτες του σχολείου, σε ταβέρνες, καφετέριες και μπαρ ή στα σπίτια των φίλων του. Πλέον, ανήκει σε μια παρεξηγημένη μειονότητα που επιβιώνει στη βαριά σκιά των γεγονότων κι όπως κάθε παράπλευρη απώλεια, αγνοείται εγκληματικά απ’ τις δυνάμεις που συγκρούονται. Κινδυνεύει έτσι, να συντριβεί ανάμεσα στις συμπληγάδες των ακούσιων ευεργετών του και των αυτόκλητων σωτήρων του.

Έρχεται το monkie #14...

Πέρασε κι ο Σεπτέμβρης, αλλά όπου να 'ναι, το monkie #14 φτάνει στις οθόνες σας. Χωρίς πολλές αλλαγές, πλην ενός φρέσκου δισέλιδου με μια συλλογή από άρθρα που διαβάσαμε σε άλλα περιοδικά, αλλά κι ενός νέου συνεργάτη που μας πρόλαβε την τελευταία στιγμή με το κείμενό του περί διαλόγου και διαφωνίας (Eν αρχή ην ο Λόγος...).

Monkie redio 2010-2011

Αυτό το Σάββατο το απόγευμα, 17.00 με 18.00, το Monkie redio επιστρέφει στο Radiobubble, που διαθέτει και νέο πρόγραμμα. Δε γνωρίζουμε ακόμη πώς και πόσο συχνά, αφού η νέα ώρα κι η νέα σεζόν απαιτεί μια σχετική προσαρμογή από μέρους μας, αλλά επιστρέφει έτσι κι αλλιώς. Καλή αρχή!

Για τον Χίτλερ και το κάπνισμα

Απ' όλα τα μη-επιχειρήματα που άκουσα αυτές τις ημέρες, το πιο σπαρταριστό (με την κλασική έννοια) πρέπει να είναι εκείνο με τον Χίτλερ και το γεγονός ότι έκοψε το κάπνισμα, έγινε αντικαπνιστής και ηγήθηκε μιας ένθερμης αντικαπνιστικής εκστρατείας. Άρα; Τι δεν καταλαβαίνεις ανόητε; Αφού το έκαναν οι ναζιστές δε μπορεί παρά να είναι προοίμιο του Ολοκαυτώματος. Σάλτο μορτάλε λογικής λέγεται και είναι απλό. Μια πληροφορία (ανεξακρίβωτη πάντα) που θα έλεγε ότι κι ο Χίτλερ είχε απαγορεύσει το κάπνισμα στα καφέ και στα μπαρ θα πυροδοτούσε τη φήμη για το “Ολοκαύτωμα Νο2: Η Εκδίκηση του Σπασίκλα” κι οι καπνιστές θα κυκλοφορούσαν στα σκοτάδια και τοίχο-τοίχο για να μην τους μαζέψουν στο επικείμενο πογκρόμ (λέξη που ακούστηκε επίσης με απόλυτη σοβαρότητα).

Longshot: Περιοδικό σε 48 ώρες;

Η αλήθεια είναι ότι σε κάποια πράγματα είμαι απόλυτος. Ταινία σε 48 ώρες δε γίνεται. Κόμικς σε 24... Δύσκολο. Ένα κείμενο όμως; Μπορείς να γράψεις ένα καλό κείμενο σε 24 ώρες; Νομίζω πως μπορείς, αν έχεις ήδη το υλικό, τις πληροφορίες ή την έμπνευση κι όσο πιο εμπειρος είσαι τόσο πιο εύκολα γίνεται. Νομίζω ότι χιλιάδες αξιοπρεπή έως απίθανα κείμενα έχουν γραφτεί μέσα σε λίγες μόνο ώρες υπό την επήρεια έμπνευσης, οίστρου, καφέ, υπερέντασης ή άλλων διεγερτικών...

Για τις αντιδράσεις στο νόμο περί καπνίσματος

Εδώ και μερικά χρόνια στην Ελλάδα, το κράτος και οι πολίτες παίζουν κρυφτοκυνηγητό με τον περίφημο νόμο περί καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους, ο οποίος έχει καταντήσει παρωδία του εαυτού του κι έχει οδηγήσει τα πράγματα σε ενδιαφέροντα άκρα. Προσωπικά, αν και δεν έχω καπνίσει ποτέ μου, δηλώνω φιλοκαπνιστής και σπάνια έχω ενοχληθεί απ' τον καπνό στους χώρους που πίνω τον καφέ ή τη μπίρα μου. Όμως, αυτές τις ημέρες, η αντι-αντικαπνιστική εκστρατεία έχει πάρει το τρένο της υπερβολής κι εγώ νιώθω ότι πρέπει να ρίξω μερικά κούτσουρα στις ράγες του επειγόντως.

Για τα συνθήματα στους τοίχους

Για κάποιο λόγο που προφανώς έχει να κάνει με την ευκολία, οι άνθρωποι αντιδρούν πολύ θετικά όταν βλέπουν κάποιο σύνθημα στον τοίχο. Ειδικά όταν αυτό το σύνθημα τους “τη λέει” έξυπνα και δηκτικά, νιώθουν υποχρεωμένοι να το διαδόσουν και να τονίσουν πόσο εύστοχο το βρήκαν και πόσο δίκιο έχει -βρε αδερφέ- ο άγνωστος γραφιάς που μας “τη λέει”.

Αυτό που γράφει ο κάδος

Κάτω απ' το σπίτι μου και απέναντι έχουν βάλει έναν τεράστιο κάδο για μπάζα. Έχει γεμίσει. Αλλά όχι μόνο με μπάζα. Κάποιοι άνθρωποι, προφανώς ταλαιπωρημένοι απ' τη ζωή και τις κακουχίες της, αδυνατούν να περπατήσουν 30 μέτρα πιο πέρα για να πετάξουν τα σκουπίδια τους στον κάδο που προορίζεται γι' αυτά, ώστε να τα μαζέψει η σκουπιδιάρα. Έτσι τα πετούν στον πρώτο κάδο που βρίσκουν. Αυτόν με τα μπάζα. Σκουπίδια δεν είναι κι αυτά; Ε; Όλα το ίδιο δεν είναι;

Πογκρόμ στους χετταίους

Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα το να μπορείς επιλέξεις το κούρεμά σου. Γι' αυτούς το μαλλί τους είναι πολύ σημαντικό πράγμα και η εικόνα του υποδηλώνει πάρα πολλά για το ποιοι είναι και τι πρεσβεύουν, έστω και προσωρινά. Αυτοί, όμως, έρχεται και μια καταραμένη ώρα που αναλαμβάνουν την εξουσία κι έχουν τη δύναμη να διαφεντεύσουν τις τύχες των μαλλιών όλων μας. Τι κάνουν τότε;

Η κρίση των Πανεπιστημίων στο Miller-McCune

Συζητούσαμε αυτές τις ημέρες με ένα φίλο για την κατάσταση στο Πανεπιστήμιο και τις βλέψεις που μπορεί να έχει κάποιος για επαγγελματική καριέρα σ' αυτό το χώρο. Εκτός απ' το εύλογο ερώτημα, αν οι συνθήκες που σου προσφέρει η ελληνική εκδοχή με τα διαλυμένα κτίρια, τις μίζερες διαδικασίες και τις στρεβλές σχέσεις των φοιτητών με μαθήματα, θεσμούς και διδάσκοντες, είναι στο ελάχιστο ελκυστικές πια, τίθεται κι ένα άλλο: Πόσο εφικτό είναι για κάποιον να έχει μια ανταποδοτική καριέρα αναλογικά με τα χρόνια και την απλήρωτη εργασία που πρέπει να σπαταλήσει για να φτάσει σ' αυτήν;

Ο νέος Πρύτανης φλυαρεί στο Κ

Προφανώς, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο και ο ρόλος, η λειτουργία κι η πιθανή αναδιάρθρωσή του αποτελούν μια τεράστια κουβέντα που δεν ξέρεις από πού ν' αρχίσεις και που να τελειώσεις. Τα προβλήματά του έχουν γιγαντωθεί, τα χρήματα δε φτάνουν ποτέ, η ακαδημαϊκή καριέρα είναι πλέον μια αβέβαιη και χρονοβόρα προσωπική επένδυση και οι λύσεις που δίνονται δεν αποβλέπουν σε μακροπρόθεσμες αλλαγές στη νοοτροπία διδασκόντων και διδασκομένων, αλλά σε πρακτικά μπαλώματα.

Endangered species print project update

Στο monkie #11, είχαμε γράψει για το Endangered Species Print Project, μια προσπάθεια της Jenny Kendler και της Molly Schafer να μαζέψουν χρήματα και προσοχή για όσα μπορέσουν από τα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση. Τότε, οι εικονογραφήσεις που είχαν σχεδιάσει οι ίδιες ή συλλέξει από συμμετοχές άλλων ήταν μόλις 4. Σήμερα είναι 11. Υπενθυμίζω ότι η πρόσκλησή τους σε όποιον θέλει να συνεισφέρει μια τέτοια εικονογράφηση είναι πάντα ανοιχτή.

Αυτοκαθαριζόμενα ουρητήρια στο Wired

Ουρητήριο. Αυτό το σεξιστικό είδος υγιεινής που αποσυμφορίζει τις τουαλέτες στα μπαρ και συχνά γίνεται αφορμή για νέες γνωριμίες και για ασύμφορες συγκρίσεις. Οι παραλλαγές πολλές. Απ' το ομαδικό σε στιλ στέρνας για τις δύσκολες ώρες που ακολουθούν την δέκατη μπίρα, μέχρι το ψυχαγωγικό με μικρό τερματάκι και μπαλίτσα δεμένη με πετονιά, ώστε να βάζεις γκολ και να μην πιτσιλάς απ' έξω. Εκτός, βέβαια, αν ξεχαστείς και πανηγυρίσεις.

Θα το έβαζε;

Ο Webb σφύριξε το τέλος του τελικού και η γκρίνια άρχισε. Ο χειρότερος τελικός, θέαμα είναι αυτό, ευτυχώς που μπήκε κι ένα γκολ και δε συνεχίστηκε το μαρτύριο κι άλλα τέτοια φαιδρά που θυμίζουν εκείνα που έλεγαν οι αμερικάνοι φίλαθλοι όταν πρωτοείδαν πραγματικό ποδόσφαιρο το 1994. Είναι δυνατόν, αναρωτήθηκαν τότε, ένα παιχνίδι να τελειώνει 0-0 και να μη ζητάς τα λεφτά σου πίσω;

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου στο ΕΦ

Μέσα στην μαντμαξική δυστοπία της Ελλάδας κατόπιν ΔΝΤ, έχει δημιουργηθεί τελευταία μια κόντρα μεταξύ όσων πιστεύουν στη συλλογική ευθύνη των πολιτών της χώρας και σ' εκείνους που θεωρούν ότι αυτό είναι ένα ηθικολογικό κατασκεύασμα που μας καλεί να σηκώσουμε το βάρος της ανάκαμψης χωρίς γκρίνιες προς εκείνους που είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι.

Γερμανικός ορθολογισμός;

Ο Πολ το Χταπόδι έδειξε Ισπανία. Η ισπανική τηλεόραση διέκοψε τη μετάδοσή της για να το μάθουν όλοι στην από δω μεριά της Ιβηρικής και να ηρεμήσουν. Μπορεί κάποιος να αναμεταδώσει αυτή την είδηση χωρίς ίχνος ειρωνείας; Ναι, μπορεί. Αν κάποτε είχε πιστέψει ότι μπορεί, πραγματικά, να κάνει το χόμπι του δουλειά, αν τελεί υπό κρίση σπαστικής κολίτιδας ή αν έχει ποντάρει όλες τις οικονομίες του στο 2.30 της Ολλανδίας.

Χακί Χαϊκού των Τάσου Ζαφειριάδη και Χριστόφορου Νικολάου

Πριν από λίγο καιρό ο συνεργάτης και φίλος Τάσος Ζαφειριάδης έγινε άντρας. Δηλαδή πήγε στρατό. Δηλαδή έμαθε τι εστί βερύκοκο. Και τι εστί καβάντζα, γαμοσείρι, γερμανικό, τσάπινγκ, εμπλοκή, λουκάνικο, ντιτζέι, αρντάν κοκ. Όπως ήταν φυσικό, όλες αυτές τις γνώσεις τις μετέτρεψαν μαζί με το σείρι του, τον Χριστόφορο Νικολάου, σε τέχνη.

Δυο κινέζοι ποιητές στο Believer

Οι ποιητές στην Κίνα μάλλον έχουν περάσει πολλά και κυρίως, αυτό που ονομάστηκε Πολιτιστική Επανάσταση, τη γνωστή "επιχείρηση σκούπα", δηλαδή, για όσους είχαν το θράσος να εκφράζονται με ύφος και περιεχόμενο που δεν ταίριαζε στη Λαϊκή Δημοκρατία του Μάο. Τη δεκαετία του '80 μια νέα γενιά τόλμησε να κανει κάτι διαφορετικό, αλλά βρήκε μπροστά της τη βία της πλατείας Τιεναμέν. Η επόμενη γενιά, αυτή που δημιουργεί μέσα στο διαμορφούμενο κινέζικο καπιταλιστικό μοντέλο, τώρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται την απήχηση που έχει στη Δύση.

Πιάστε τα γεφύρια;

Φίλος ρώτησε φίλο, που ξέρει απ' αυτά, τι να κάνει τα λεφτά του μέσα στην αβέβαιη κατάσταση που διανύουμε. Εκείνος του πρότεινε να τα ξοδέψει όλα όσο καλύτερα μπορεί γιατί όταν όλοι θα κοιμόμαστε κάτω απ' τις γέφυρες, ο καθένας θα αξίζει τόσο όσο οι ιστορίες που έχει να διηγηθεί.

Πάρτε ότι θέλετε

Παλιατζήδες. Όχι ένας ούτε δύο ούτε τρεις. Είναι ολόκληρη στρατιά. Περνούν πρωί πρωί και παίζουν τις ίδιες 4-5 ηχογραφημένες φωνές για να νομίζουμε ότι είναι λίγοι. Αλλά δεν είναι. Έχω ακούσει την ίδια φωνή παλιατζή στις τέσσερις άκρες τις Ελλάδας. Πώς έφτασε μέχρι εκεί με το τρίκυκλο; Είναι πάρα πολλοί και θέλουν ότι παλιό κι ότι άχρηστο έχουμε. Το απαιτούν, μας προκαλούν να τους καλέσουμε να ξεσαβουρώσουν τις ταράτσες, τις αυλές και τις αποθήκες μας.

Ο ρόλος του προπονητή

Φταίει ο ένας, φταίει ο άλλος, φταίει ο τάδε, φταίει ο δείνα... Το καλύτερο, μάλιστα, που ακούστηκε για την Εθνική Γαλλίας και την απογοητευτική της πορεία στο Μουντιάλ που τρέχει, είναι ότι φταίει η έλλειψη εθνικής συνείδησης... Ας χουφτώσουμε τώρα το λεβιέ στο φορτηγό με τις παπαριές και ας κάνουμε λίγο όπισθεν πριν κολλήσουμε στη λάσπη της αοριστολογίας.

Weekly mag crawl: Ο σκουπιδοφάγος της τέχνης

Τι παίζει στο Prospect, στο Outlook India, στο Spiegel και άλλα ενδιαφέροντα θέματα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Καλοκαιρινό πρωινό

Ααααααααααααααααααααααααααααααααα! Όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και τώρα, στη γειτονιά μου κάνουν έργα. Κάθε πρωί μας ξυπνά ο ήχος του τροχού πάνω στο μέταλλο και του καρφιού πάνω στο μπετό. Ρινίσματα και μαρμαρόσκονη εμπλουτίζουν την ατμόσφαιρα κι η μυρωδιά της φρέσκιας μπογιάς αρωματίζει το ζεστό αέρα. Τελικά, η βουβουζέλα δεν είναι και τόσο εκνευριστική.

Όχι πια δάκρυα...

Πριν από 65 χρόνια ο George Orwell έγραψε ένα άρθρο για το ποδόσφαιρο. Ο μύθος περί ενότητας μεταξύ των λαών, που δήθεν επιτυγχάνεται σε συμβολικό επίπεδο μέσα από διεθνείς αθλητικές δραστηριότητες, τον απασχόλησε με την αφορμή ενός τέτοιου αγώνα “συμφιλίωσης” μεταξύ ρώσων και βρετανών. Αναρωτιόταν μάλιστα πώς είναι δυνατόν τα σπορ να έχουν γίνει τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής των σύγχρονών του ανθρώπων.

Weekly mag crawl: Πώς η Ελλάδα χάλασε την Ευρώπη

Τι παίζει στο Wire, στο Standpoint., στο Prospect και στο Mother Jones και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

You did it again Kim!

Ο απόλυτος δικτάτορας της καρδιάς μας Kim Yong-il είναι ο ηθικός νικητής αυτής της πρώτης φάσης του Μουντιάλ. Με τρόπο που μόνο αυτός ξέρει έστρεψε το βλέμμα του προς τη Νότιο Αφρική και μετέδωσε μέσω ραδιοκυμάτων στον προπονητή της ομάδας του τις οδηγίες που απαιτούνταν για να κρατήσει τη Βραζιλία στο μηδέν.

Και κοίτα με τώρα πως ψήλωσα...

Μα πόσο κοντοί είναι τελικά αυτοί οι κορεάτες; Μύθος νούμερο 1. Όσο άκουγα αυτή την επεξήγηση της ελληνικής τακτικής πριν το ματς με τη Νότια Κορέα, πίστευα ότι πρόκειται για ένα εσωτερικό αστείο, για μια επιφανειακή προσέγγιση καφενείου, απ' αυτές που περνούν και στα ΜΜΕ ως στοιχείο λαϊκής κουλτούρας και απόδειξη ότι δεν παίρνουμε το ποδόσφαιρο όσο σοβαρά μας καταλογίζουν: “Έλα μωρέ, κοντοί είναι, θα τους πάρουμε....” Έτσι πρέπει να λεν κι οι νορβηγοί στα καφενεία τους όταν παίζουν με μας...

Weekly mag crawl: Η επικράτηση των σπορ

Τι παίζει στο Intelligent Life, στο TANK, στο NY Times Magazine και στο Sign and Sight και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Γράμματα, παγοκολώνες και σκατά

Είχα δουλέψει σαν ταχυδρόμος κάποτε. Ξέρετε ποια είναι η μαλακία με το ταχυδρομείο; Τα γράμματα κι οι λογαριασμοί δε σταματούν ποτέ να έρχονται. Κι αν σταματήσεις εσύ να τα μοιράζεις για λίγο χάνεις τη μπάλα και πριν το καταλάβεις μαζεύονται τόσα πολλά που είναι αδύνατο να καθαρίσεις χωρίς να τρελαθείς. Όπως ο Βέγγος σ' εκείνη την ταινία που, για μία σκηνή, έκανε τον τύπο που πιάνει τις παγοκολώνες όπως έρχονται από έναν σωλήνα. Μόλις του 'φυγε η πρώτη ήταν αδύνατο να συνεχίσει χωρίς να τα κάνει σκατά.

Ανάστημα μέσω υποτίμησης

Εντάξει, ο λαϊκισμός είναι πλέον η κυρίαρχη πολιτική γλώσσα και η μοναδική ενδιαφέρουσα διαμάχη σε επίπεδο πολιτικού λόγου δεν έχει να κάνει με επιχειρήματα, αλλά με το ποιος θα χρησιμοποιήσει πιο ευρηματικά την κοινοτοπία, το ευχολόγιο, τη μη-τοποθέτηση και την αντανακλαστική ανοησία που προκαλεί η θέα ή το άκουσμα εντυπωσιακών αριθμών.

Weekly mag crawl: Η ηθική της φωτογραφίας

Τι παίζει στο Believer, στο New York Review of Books, στο Athens Review of Books και στο Frieze και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Πεθαίνουν τ' αγάλματα;

Ένας νορβηγός αναρωτιέται τι θα γίνει στον Τύπο και τη δημοσιογραφία τώρα που οι εφημερίδες πασχίζουν να βρουν ένα βιώσιμο επιχειρηματικό μοντέλο κόβοντας από δω κι από 'κει σε βάρος της ποιότητας των υπηρεσιών τους κι ενώ αρνούνται πεισματικά να επενδύσουν περισσότερα στις ψηφιακές εκδοχές τους. Το πρόβλημα βέβαια που περιγράφει δεν είναι τοπικό, αλλά διέπει τον Τύπο παγκοσμίως και γι' αυτό δε φταίει το ίντερνετ, αλλά η ίδια η φούσκα που δημιούργησαν οι εφημερίδες υπερτιμώντας το προϊόν τους την ίδια στιγμή που το υποβάθμιζαν.

Το νέο πρόγραμμα του Radiobubble

Το νέο πρόγραμμα του radiobubble, από το νέο ραδιομέγαρο-καφέ-μπαρ στην Ιπποκράτους 146 ξεκίνησε να εκπέμπει. Η δική μας εκπομπή, το Monkie Redio θα ακούγεται πλέον κάθε τελευταία Πέμπτη του μήνα απ' τις 14.00 έως τις 15.00. Μέχρι τότε, καλές ακροάσεις!

Das Experiment

Άκουσα πρόσφατα, για πολλοστή φορά, κάποιον διανοούμενο να αναφέρεται στα 71 χρόνια ζωής της πρώην Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) ως το... “Σοσιαλιστικό Πείραμα”. Πείραμα, λοιπόν, όπως εκείνη η διαδικασία που δοκιμάζουμε μια ιδέα σε συνθήκες κατασκευασμένες να ομοιάζουν με τις πραγματικές, ώστε πριν την εφαρμόσουμε κανονικά να είμαστε σίγουροι ότι δουλεύει κι ότι δε θα χάσουμε μερικά κεφάλια στην πορεία.

Weekly mag crawl: Η δίκη των εντεκάχρονων

Τι παίζει στο The Walrus, στο New Perspectives Quarterly, στο London Review of Books και στο Sp!ked και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Μπάσκετ vs. Ποδόσφαιρο

Πριν από κάμποσο καιρό κάποιοι τόλμησαν να πουν ότι ο Kim Jong-il πεθαίνει. Το 2-2 με την Εθνική Ελλάδος και η κύρηξη της χώρας του σε πολεμικό συναγερμό είναι η περίτρανη απόδειξη ότι ο τελευταίος γνήσιος σινεφίλ δικτάτορας είναι ολοζώντανος κι έτοιμος να πουλήσει ακριβά το τομάρι των υπηκόων του.

Radiobubble PARTY!

Αυτήν την Παρασκευή 28 Μαΐου, το νέο Radiobubble Radio booth / Cafe-bar / Meeting space (Ιπποκράτους 146) κάνει PARTY εγκαινίων για να γιορτάσει τη μετακόμιση και την ανανεωμένη λειτουργία του. Το γλέντι ξεκινά απ' τις 12 το μεσημέρι, για πρωινούς τύπους, και συνεχίζεται μέχρι αργά το βράδυ με 10 DJs του σταθμού να εναλλάσσονται στα decks. PARTY ON!

Brand new monkie #13!

Το ολοκαίνουργιο monkie #13 είναι διαθέσιμο για να το κατεβάσετε ή να το διαβάσετε online. Απολαύστε ένα εντυπωσιακό φωτογραφικό αφιέρωμα στο Πρίπυατ, την πόλη φάντασμα δίπλα στον αντιδραστήρα του Τσερνόμπιλ, μια ματιά στη δουλειά του James Benning και μια βουτιά στην πραγματικότητα της τηλεόρασης, ένα καλλιτενικό μανιφέστο, ένα ημιτελές ραδιοφωνικό σήριαλ κι ένα ποίημα του κινέζου Yang Li. Μαζί, οι συνηθισμένες σελίδες με τα παραληρήματα, τις βιβλιοκριτικές και τα κόμικς και τρεις καινούργιοι εικονογράφοι...

Καλύτερα μαζί σου και τρελός;

του Λουκά Τσουκνίδα

(απ' το monkie #13)

«Καλύτερα μαζί σου και τρελός,

παρά μονάχος μου και λογικός.»

Σπύρος Γιατράς - Στράτος Διονυσίου

Μπορεί και να 'μαι ένας μετριοπαθής μαλάκας, αλλά νομίζω ότι τείνουμε να καταχραστούμε όλο τον υπερθετικό βαθμό που μας επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουμε σε μία ζωή και σύντομα θα αναγκαστούμε να δανειστούμε απ' το Διεθνές Γλωσσολογικό Ταμείο (ΤΠΒ) με ολέθρια αποτελέσματα για τη γλώσσα και τον πολιτισμό μας, αφού θα αναγκαζόμαστε να εκφράζουμε την υπερβολή με περιφραστικό τρόπο όπως: «Νιώθω τόση οργή αυτή τη στιγμή που τ' αρχίδια μου έχουν ανέβει στο κεφάλι κι έχουν πάρει τη θέση των βολβών μου κι έτσι κατουράω δεξιά-αριστερά χωρίς να βλέπω ποιον πετυχαίνω, αλλά δε μου καίγεται καρφί αφού το μόνο που θέλω είναι ν' αδειάσει η κύστη πριν σκάσει ο προστάτης και τ' αρχίδια δεν μπορούν να ξαναλλάξουν θέση με τα μάτια μου και μείνω έτσι για πάντα, μνημείο στην ιερή οργή που μ' έριξε σ' αυτά τα σκατά.»

Weekly mag crawl: Η κληρονομιά των Εργατικών

Τι παίζει στο Prospect, στο Guernica, στο Atlantic και στο In These Times και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Η ήρεμη ζωή στην επαρχία

Το ίντερνετ είναι η καταγεγραμμένη ιστορία της ανθρώπινης βλακείας και οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν πάρα πολύ δουλειά στο ν' αποδελτιώσουν, να σταχυολογήσουν και να επιλέξουν τι πρέπει να διατηρήσουν άθικτο για ιστορικούς λόγους. Αυτόν τον καιρό για παράδειγμα, στον απόηχο της ανακοίνωσης του σχεδίου Καλλικράτης, μια βόλτα σε φόρουμ σχετικά με τις ανακατατάξεις στην ελληνική επαρχία αρκεί για ν' αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του ιστορικού εργαλείου που λέγεται ίντερνετ. Ένα μωσαϊκό ονομάτων που δε σημαίνουν τίποτα, αλλά κονταροχτυπιούναι με θέρμη ανακατεύοντας στόμφο, καταγγελίες, ξύλινη γλώσσα, βρισίδια, μικροπρέπεια, νηφαλιότητα, πολιτισμό, ιδέες, προσωπικές επιθέσεις, συνωμοσιολογία, κουτοπονηριά, γαλιφιά και άλλα πανέμορφα παραδοσιακά γλωσσικά ιδιώματα.

Τι είδε ο Βασιλιάς

Κάπου μέσα στη δεκαετία του '80 βρέθηκα ως μικρός τουρίστας στην πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης. Μία απ' τις εικόνες που θυμάμαι ότι συζητήθηκε πολύ απ' τους ενήλικους της παρέας ήταν εκείνη των χαμογελαστών τρωγλοδυτών που ζουσαν στις όχθες του ποταμού που διασχίζει την πόλη και μας χαιρετούσαν σε κάθε ευκαιρία. Μέσα στις παράκτιες τρώγλες τους δέσποζαν τηλεοράσεις και τεράστια κάδρα του Βασιλιά Bhumibol. Για κάποιο λόγο που δεν μπορούσαμε ν' αντιληφθούμε έμοιαζαν, σε μας τους τουρίστες, ευτυχείς.

Άνοιξε το Radiobubble Cafe-Bar με live ραδιόφωνο

Εδώ και κάμποσο καιρό το Radiobubble, το ιντερνετικό ραδιόφωνο που φιλοξενεί τη μηνιαία εκπομπή μας monkie redio, ετοιμάζεται να μετακομίσει. Η μετακόμιση αυτή έγινε και ο σταθμός έγινε Cafe-Bar με Radio Booth απ' όπου θα βγαίνει και το live πρόγραμμα ενώ οι θαμώνες θα πίνουν τον καφέ τους. Το Radiobubble Cafe άνοιξε και σερβίρει καθημερινά καφέδες και ραδιόφωνο απ' τις 09.00 έως τις 23.30, στο νούμερο 146 της οδού Ιπποκράτους (γωνία με Βατάτζη).

Party με τους Burger Project και το Intra Muros

Πριν από ένα μήνα περίπου, κυκλοφόρησε απ' τις εκδόσεις Εννέα-Ελευθεροτυπία το κόμικ-άλμπουμ των φίλων και συνεργατών μας Πέτρου Χριστούλια και Τάσου Ζαφειριάδη, Intra Muros (Εντός των Τειχών). Την ερχόμενη Πέμπτη, τα παιδιά γιορτάζουν την έκδοση του άλμπουμ με ένα Party στο Τώρα-K44 (Κωνσταντινουπόλεως 44) και μια live εμφάνιση των The Burger Project. Το πανηγύρι αρχίζει στις 22.00 και η είσοδος είναι ελεύθερη. Το monkie θα είναι εκεί.

Weekly mag crawl: Η ηθική των βρεφών

Τι παίζει στο Eurozine, στο Walrus, στο IndeX on Censorship και στο New York Times Magazine και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Η επανάληψη στην ποίηση κάνει εφέ*

Απεργία. Πορεία διαμαρτυρίας. Στη μέση του δρόμου μια ομάδα από κοπέλες κι αγόρια στήνουν ένα οδόφραγμα με κάδους κι επιτίθενται με πέτρες και φωνές σε μια διμοιρία δυνάμεων καταστολής που οπισθοχωρεί πριν κάνει ντου με τη σειρά της κ.ο.κ. Κάποιος που ακολουθεί την πορεία περνά δίπλα απ' το σκηνικό και συναντά ένα γνωστό του. Τι κάνεις, που χάθηκες κλπ. Πάνω στην κουβέντα έρχεται η σειρά των μπάτσων για ντου. Ο περαστικός τα χάνει, ο άλλος τον τραβάει πίσω μέχρι που το φωτεινό βελάκι αλλάζει κατεύθυνση.

Αναγόμωση τώρα!

αναγόμωση η [anaγómosi]:

1. η εκ νέου πλήρωση ενός όπλου με εκρηκτική ύλη.

2. (τεχνολ.) ειδική επεξεργασία ελαστικών που συνίσταται στη βελτίωση των φυσικών και μηχανικών του ιδιοτήτων

Weekly mag crawl: Η ουτοπία του διαδικτύου

Τι παίζει στο Atlantic, στο Wired, στο Reason και στο Foreign Policy και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Ημερολόγιο

Ο νεαρός πολιτικός δεν είχε πιει καλά-καλά την πρώτη γουλιά καφέ όταν έσκισε το χαρτάκι που έγραφε 4 Μαϊου 2010. “Ζούμε κρίσιμες και ιστορικές στιγμές, όπου ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του”. Αυτή ήταν η δήλωση που πρότεινε σήμερα το ημερολόγιο με τις πολιτικές δηλώσεις για κάθε περίσταση. Δώρο των κολλητών τη μέρα που έγινε αρχηγός. Τέλειωσε τον καφέ του, έπλυνε τα δόντια του, έβαλε το κοστούμι του και στάθηκε για μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη του χολ.

IMF: Τα φασόλια πειράζουν

Χτες το βράδυ, επηρεασμένος μάλλον από κάτι φασόλια που μου έπεσαν βαριά, είδα έναν τρομαχτικό εφιάλτη. Ήταν ο Γιωργάκης που, ντυμένος με την αθλητική του περιβολή, έκανε τζόγγινγκ στην εξοχή...

Το Monkie Redio του Μαΐου

Το monkie redio του Μαΐου έρχεται σήμερα Κυριακή (02/05) απ' τις 16.00 ως τις 17.00 στο radiobubble, με μια αληθινή ιστορία και τις μουσικές επιλογές του ακαδημαϊκού Δημήτρη Δρένου.

Weekly mag crawl: Η ανεργία στις ΗΠΑ

Τι παίζει στο Athens Review of Books, στο Standpoint, στο n+1 και στο Wire και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Για έναν Professor Sila

Μιας και οι προφητείες είναι πολύ της μόδας αυτόν τον καιρό παίρνω πάσα από ένα μικρό άρθρο του Aditya Chakrabortty στον Guardian Weekly, που δε βρήκα διαθέσιμο στο διαδίκτυο, για να θυμηθώ και να θυμίσω την έρευνα (Expert Political Judgment: How Good Is It? How Can We Know?) του Καθηγητή Phil Tetlock πάνω στην ικανότητα των “ειδικών” να κάνουν σωστές προβλέψεις/εκτιμήσεις για το μέλλον του κόσμου.

Ο πόλεμος φταίει για όλα

Ανάπηρε, ο πόλεμος φταίει για όλα...

The Loutsa Project, Ανάπηρος

Μεγάλωσα σ' ένα μέρος που δε γνωρίζει κανείς, άρα δεν υπάρχει. Αυτή την υπέροχη ανυπαρξία εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο οι ενδιαφερόμενοι κι έτσι, πριν από λίγα χρόνια, είδα τον τόπο μου να αναδεικνύεται πρώτος σε κάτι για πρώτη φορά στην ιστορία του, από τότε που έπαψε να φιλοξενεί τη θρυλική του ζωοπανήγυρη.

Το ημερολόγιο της Lucia de Berk

Μέσω του website www.taal.gr, μάθαμε σήμερα ότι το ημερολόγιο της Lucia de Berk εκδόθηκε στην Ολλανδία και φαντάζομαι ότι θα έχει αρκετά να προσθέσει σε όσα γνωρίζουμε ήδη για την μακροχρόνια ταλαιπωρία της. Περισσότερα για το βιβλίο εδώ...

Weekly mag crawl: Τα παιδιά της φωτογραφίας

Τι παίζει στο Frieze, στο Intelligent Life, στο Miller-McCune και στο Guernica και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Weekly mag crawl: Blanchard, ο απατεώνας

Τι παίζει στο Believer, στο Wired, στο eXileD και στο Guardian Weekly και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

Οριστικά και αμετάκλητα αθώα η Lucia de Berk

Η οριστική απόφαση για την υπόθεση της Lucia de Berk (monkie #12), της ολλανδής νοσοκόμας που έπεσε θύμα μιας καφκικής στρεψοδικίας και καταδικάστηκε επανειλημμένως ως σίριαλ-κίλερ ανήλικων κι ενήλικων ασθενών, με βάση μια σκανδαλωδώς υπολογισμένη στατιστική πιθανότητα, εκδόθηκε χτες απ' το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Η De Berk κρίθηκε οριστικά και αμετάκλητα αθώα κι αναμένεται ν' αποζημιωθεί απ' το κράτος για την ταλαιπωρία που υπέστη, χάρη στους κακούς και δόλιους χειρισμούς των στοιχείων απ' την κατηγορούσα αρχή που παραδέχτηκε τα λάθη της. Στα 49 της πλέον, είναι ελεύθερη, αλλά θα ξαναδουλέψει σε νοσοκομείο;

Intra Muros των Ζαφειριάδη-Χριστούλια

Οι συνεργάτες του monkie Τάσος Ζαφειριάδης και Πέτρος Χριστούλιας, δημοσιεύουν εδώ και αρκετό καιρό τη δουλειά τους με τίτλο Intra Muros στο περιοδικό 9 της Ελευθεροτυπίας. Με την έναρξη, αύριο, του Comicdom Convention στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, κυκλοφορεί και το μεγάλο άλμπουμ με όλα τα στριπ της σειράς, συν κάποιες guest εμφανίσεις, απ' τις εκδόσεις Εννέα-Ελευθεροτυπία.

Paul Berman update

Στο monkie #09, είχαμε δημοσιεύσει μια ανασκόπηση της διαβόητης αρθρογραφίας-συζήτησης μεταξύ ευρωπαίων διανοούμενων γύρω απ' το θέμα της έντονης ισλαμικής παρουσίας στην ευρώπη και των πιέσεων για πολιτιστική-νομική χειραφέτηση. Αφορμή ήταν η αμφιλεγόμενη στάση δύο εξ' αυτών απέναντι στη Σομαλή Ayan Hirsi Ali, που έγινε για δεύτερη φορά στη ζωή της φυγάς, λόγω των απειλών που δέχτηκε μετά το φόνο του φίλου της και έντονου επικριτή του ισλαμοφασισμού Theo Van Gogh.

Απόσυρση πριν τη δύση

Κάποιος κρέμασε τα παπούτσια του. Λίγο πριν τη δύση της καριέρας του. Ίσως να ήταν η κούραση. Ίσως ο κορεσμός. Ίσως, απλώς, μια ρήξη χιαστών ακόμη. Η τελευταία του. Αποσύρθηκε κι επανήλθε στην κερκίδα με τους υπόλοιπους.

Κωνσταντινος Κοκκας @ the Wire

Ο Κωνσταντίνος Κοκκάς είναι ένας απ' τους συνεργάτες του monkie. Έχει συνεισφέρει στην προσπάθειά μας να γίνουμε το καλύτερο περιοδικό στον γνωστό κόσμο με δύο άρθρα περί πειραματικής μουσικής (Το μανιφέστο της σιωπής - monkie #07, Πολίτες μιας συνηθισμένης πόλης - monkie #08) και μια εκτενή συνέντευξη δύο εκ των βασικών συντελεστών του λονδρέζικου πρωτοποριακού ραδιοσταθμού Resonance FM (Ed Baxter & Miguel Santos, Συχνότητες Ευτοπίας - monkie #11). Διάλεξε επίσης τη μουσική στο monkie redio του περασμένου Δεκέμβρη.

Orlan @ The Guardian

Ορίστε κι ένα βίντεο του Guardian για την γαλλίδα καλλιτέχνιδα Orlan, με την οποία ασχοληθήκαμε στο τελευταίο μας τεύχος (monkie #12). Τρελή για την τέχνη; "Narcissism is important as long as one doesn't get lost in one's reflection!"

Will Rogers n' Wiley Post doc @ youtube

Ορίστε ένα μικρό ντοκιμαντεράκι για τον Will Rogers και τον Wiley Post, που άφησαν την τελευταία τους πνοή μαζί στην Αλάσκα το 1935. Βάλαμε ένα κείμενο σχετικό μ' αυτό το περιστατικό στο τελευταίο μας τεύχος (monkie #12) για να συνοδέψουμε τις φωτογραφίες του Παρίση Πάνου που βρέθηκε κι εκείνος στην Αλάσκα πέρσι, 75 χρόνια μετά το γεγονός που περιγράφεται.

01.03.2010 | Η συνεπεια κατα Γιακουζα

“I’m sorry I’m late,” I said apologizing.
“Why were you late?”
“I had some work to do.”
“Why didn’t you call?”
“I guess I should have.”
“No, ‘I guess I should have’ isn’t good enough. You should have at least called. And you should have been here when you said you would be here in the first place.”
I bowed my head and apologized again.

14.01.2010 | 12 ανδρες καλυτεροι απο εναν @ spiked

Αυτές τις ημέρες, ξεκίνησε στην Αγγλία η πρώτη δίκη άνευ ενόρκων στη χώρα, για σοβαρό ποινικό αδίκημα, εδώ και 400 χρόνια. Ο Rob Lyons στο spiked-online επιχειρηματολογεί υπέρ του θεσμού των ενόρκων και κατά της έντεχνης παράκαμψής του απ' το δικαστικό σύστημα.

Στον τίτλο του άρθρου του δηλώνει πως "Δώδεκα θυμωμένοι άνδρες είναι καλύτεροι από έναν δικαστή" φέρνοντας στο μυαλό την εξαιρετική εκείνη ταινία του Σίντνεϋ Λιούμετ (12 Angry Men) που, πρόφατα, πήρε ο Νικίτα Μιχάλκοφ και πήγε την ουσία της ένα βήμα παραπέρα (12). Δείτε αν μπορέσετε τις δύο ταινίες διαδοχικά και θα καταλάβετε το πώς μια λύση, όσο λυτρωτική κι αν είναι, δεν αποτελεί ποτέ το τέλος ούτε των ευθυνών ούτε των προβλημάτων που γεννά μια κατάσταση. Άλλωστε απ' τη λύση σε ένα πρόβλημα μπορεί να προκύπτει ένα νέο που ζητά λύση με τη σειρά του κι έτσι η σκέψη δε δικαιούται να λημνάζει και να επαναπαύεται ποτέ...

22.07.2009 | γλυκεια τυραννια @ the new criterion

Στο περιοδικό The New Criterion, ο Mark Steyn μιλά για το βιβλίο του Paul Anthony Rahe με τίτλο Soft Despotism, Democracy's Drift: Montesquieu, Rousseau, Tocqueville, and the Modern Prospect:

"The professor opens his study with a famous passage from M. de Tocqueville. Or, rather, it would be famous were he still widely read. For he knows us far better than we know him: “I would like to imagine with what new traits despotism could be produced in the world,” he wrote the best part of two centuries ago. He and his family had been on the sharp end of France’s violent convulsions, but he considered that, to a democratic republic, there were slyer seductions:

I see an innumerable crowd of like and equal men who revolve on themselves without repose, procuring the small and vulgar pleasures with which they fill their souls. Over these is elevated an immense, tutelary power, which takes sole charge of assuring their enjoyment and of watching over their fate. It is absolute, attentive to detail, regular, provident, and gentle. It would resemble the paternal power if, like that power, it had as its object to prepare men for manhood, but it seeks, to the contrary, to keep them irrevocably fixed in childhood … it provides for their security, foresees and supplies their needs, guides them in their principal affairs…

The sovereign extends its arms about the society as a whole; it covers its surface with a network of petty regulations—complicated, minute, and uniform—through which even the most original minds and the most vigorous souls know not how to make their way… it does not break wills; it softens them, bends them, and directs them; rarely does it force one to act, but it constantly opposes itself to one’s acting on one’s own … it does not tyrannize, it gets in the way: it curtails, it enervates, it extinguishes, it stupefies, and finally reduces each nation to being nothing more than a herd of timid and industrious animals, of which the government is the shepherd.

Welcome to the twenty-first century."

Το θέμα είναι πώς τα συμπτώματα της Τυραννίας εμφανίζονται σιγά-σιγά σε μια διαρκώς πιο κρατικοδίαιτη και πιο γραφειοκρατική Δημοκρατία που προάγοντας την έννοια του κράτους-σεκιουριτά δελεάζει τον πολίτη να παραδώσει αμαχητί τις ατομικές του ελευθερίες. Μια μαθήτρια έστειλε ένα γράμμα στον Πρόεδρο Obama γιατί η μπογιά στον τοίχο της τάξης της έχει πέσει και κανείς δεν κάνει τίποτε. Στην Αμερική του Andrew Jackson, λέει ο Rahe, η τοπική διοίκηση θα ήταν αρμόδια να λάβει αυτό το γράμμα κι όχι ο Πρόεδρος που το μόνο που μπορεί να κάνει, όπως κι έκανε, είναι να χρησιμοποιήσει επικοινωνιακά την ειλικρινή απόγνωση της νεαρής που ζητά την προστασία του απ' την ανευθυνότητα των τοπικών λειτουργών:

"As Professor Rahe argues, in the twentieth century the intermediary institutions were belatedly hacked away—not just self-government at town, county, and state level, but other independent outposts: church, family, civic associations. Today, very little stands between the individual and the sovereign, which is why schoolgirls in Dillon, South Carolina think it entirely normal to beseech Good King Barack the Hopeychanger to do something about classroom maintenance."

Share on facebook, twitter, delicious etc.

08.12.2008 | do the right thing...

Το μόνο που κατάφερα να κάνω για να καταλάβω τι έγινε αυτό το σαββατοκύριακο (μιας και προσωπικά ως Λουκάς Τσουκνίδας δεν βρίσκομαι σε πόλεμο με κανένα) ήταν να ξαναδώ εκείνη την υπέροχη ταινία του Spike Lee: